Alamat ng Sampaguita

Sa isang maliit na baryo sa tabing-dagat, matagal nang panahon na ang nangyari, may nagsintahan na dalawang kabataan — si Rosita, anak ng isang mangingisda, at si Delfin, isang matapang na binatang mandirigma. Bawat gabi, naghihintayan sila sa may pampang, pinapanood ang mga alon habang nagsasabi ng mga pangako sa isa't isa. 

Ngunit isang araw, dumating ang balita na kailangang sumama si Delfin sa hukbo upang ipagtanggol ang kanilang baryo laban sa mga mananakop na dumarating mula sa dagat. Bago siya umalis, hinawakan niya ang kamay ni Rosita at nangako, "Babalik ako. Sumpa kita, hihintayin mo ako." "Sumpa kita rin," sagot ni Rosita, "na maghihintay ako, kahit gaano pa katagal." 

Lumipas ang mga araw, mga linggo, mga buwan. Araw-araw, pumupunta si Rosita sa dalampasigan, nakatingin sa abot-tanaw, hinihintay ang paglitaw ng bangkang sasakyan ni Delfin. Ngunit hindi na ito bumalik. 

Hindi sumuko si Rosita. Kahit pinagsabihan na ng kanyang mga magulang na tigilan na ang paghihintay, patuloy pa rin siyang bumabalik sa pampang tuwing gabi, bumubulong ng "sumpa kita, sumpa kita" habang umiiyak. Isang gabi, sa gitna ng malakas na hangin, nahulog si Rosita sa lupa dahil sa sobrang pagod at lungkot. 

Nang sumapit ang umaga, natagpuan siya ng mga taganayon na payapa na, tila natutulog lamang, sa parehong lugar kung saan siya palaging naghihintay. Ilang araw pagkatapos siyang mailibing, may namuong maliliit na halaman malapit sa kanyang libingan — mga halamang hindi pa nakikita ng mga tao roon noon. 

Nang sumibol ang mga bulaklak nito, puti ang kulay, maliit, at napakabango, lalo na kung gabi — parang sinasadyang lumabas ang bango nito sa oras na dati'y pupunta si Rosita sa dalampasigan. Naniniwala ang mga taganayon na ang mga bulaklak na iyon ay si Rosita mismo, na sa wakas ay nakahanap ng paraan upang patuloy na maghintay at umasa, kahit pagkatapos ng kanyang buhay. 

Tinawag nila ang bulaklak na "sampaguita," mula sa mga salitang "sumpa kita" na kanyang laging binibigkas. Hanggang ngayon, ang sampaguita ay kilala bilang sagisag ng katapatan at pag-ibig na hindi nasisira ng panahon — at ito rin ang naging pambansang bulaklak ng Pilipinas.